:15:03
Soms vermaakte Roschmann zich
met 't schoppen van z'n slachtoffers...
:15:07
terwijl ze samendromden, naakt,
beroofd van hun waardigheid...
:15:11
en laatste hoop.
:15:13
Hij stond toe te kijken
hoe de honden hen aanvraten...
:15:16
terwijl ze nog ademden.
:15:19
We zagen 'n vreemde grijze vrachtwagen...
:15:21
die bij de kamppoort stond te wachten.
:15:24
Er waren ramen op geschilderd...
:15:27
en lachende mensen
die zaten te picknicken.
:15:30
De arbeiders op 't veld
moeten wel gedacht hebben...
:15:32
als de wagen voorbijkwam,
dat er binnen 'n feestje aan de gang was.
:15:39
'N Aantal gevangenen
werd gedwongen muziek te maken...
:15:42
ter verhoging van de feestvreugde.
:15:51
Hoeveel zijn 't er?
- 46.
:15:56
Dank u. U blijft hier.
:15:58
Sluit de deuren...
:15:59
Salomon.
:16:00
Ik moet nog mee.
- Laat dat maar aan ons over.
:16:02
Maar dat is mijn vrouw.
:16:03
Salomon, kom dan!
:16:05
Dat moet u aan ons overlaten!
:16:12
Salomon, waarom kom je niet?
:16:17
Maar we hadden al snel ontdekt...
:16:19
dat de vrachtwagen
voor iets anders diende.
:16:23
Roschmann had er
'n gaskamer van gemaakt.
:16:26
De uitlaat liep terug in de laadruimte...
:16:30
zodat iedereen stikte
door de uitlaatgassen.
:16:35
De uitdrukking in Esthers ogen
is me altijd bijgebleven.
:16:41
Na haar dood stierf ook mijn ziel in mij.
:16:46
Maar m'n lichaam en geest
bleven in leven...
:16:49
en ik was vastbesloten te overleven
en de wereld te vertellen...
:16:52
wat Roschmann ons volk had aangedaan.
:16:56
Peter...