:12:02
καθώς μπαίναμε στον σταθμό, στη Ρίγα.
:12:33
Ήμασταν τρεις μέρες και τρεις νύχτες
σ' εκείνο το βαγόνι για ζώα απ' το Βερολίνο...
:12:37
χωρίς τροφή και νερό.
:12:40
Οι νεκροί, και ήταν πολλοί,
συνωστίζονταν γύρω μας.
:12:45
Εκεί τον είδα πρώτη φορά.
:12:48
Ο λοχαγός Έντουαρντ Ρόσμαν,
ο διοικητής των Ες Ες του στρατοπέδου.
:12:53
Ο «χασάπης».
:12:58
Κάθε μέρα έφταναν
καινούρια τρένα με κρατούμενους.
:13:02
Ο Ρόσμαν διέταζε
πολλές γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι...
:13:05
να εκτελούνται κατά την άφιξή τους.
:13:07
Ήταν περισσότερο χρήσιμοι νεκροί.
:13:10
Τα ρούχα, τα μαλλιά,
τα δόντια τους ήταν πηγή ρευστού.
:13:15
Όμως η Έσθερ κι εγώ
επιζήσαμε εκείνον τονχρόνο.
:13:19
Ήμουν αρχιτέκτονας πριν τον πόλεμο...
:13:21
και ήξερα καλά ξυλουργική
για να παίρνω δουλειά.
:13:24
Δουλεύαμε 12 ώρες την ημέρα
στα εργαστήρια του στρατοπέδου...
:13:27
ή στα υλοτομεία, στο υγρό
και παγωμένο δάσος, κοντά στην ακτή.
:13:33
Αρκετές φορές μέσα στον επόμενο χειμώνα,
πίστεψα πως η Έσθερ θα πέθαινε.
:13:37
Η πείνα, το κρύο, οι συνεχείς βαρβαρότητες...
:13:41
φαίνονταν πως είχαν καταβάλει
τη διάθεσή της για ζωή.
:13:45
Κι όμως, σε σχέση με άλλους,
ήμασταν τυχεροί.
:13:47
Πολλοί κρατούμενοι
δεν έπαιρναν καθόλου τροφή...
:13:50
μέχρι που πέθαιναν από ασιτία.
:13:53
Ο Ρόσμαν είχε έναχόμπι.
:13:55
Του άρεσε να καταστρέφει ανθρώπινα όντα.
:13:58
Πρώτα την ψυχή τους, μετά το σώμα τους.